372 - అథ యమనియమాః

ఆగ్ని రువాచః

ఆగ్ని దేవుడు పలికెను. సంసార తాపము తొలగుటకు అష్టాంగ యోగ ములు చేప్పెదను బ్రహ్మను సాక్షాత్క రింప చేయునది జ్ఞానము. ఏకాగ్ర చిత్తత్వము యోగము చిత్తవృత్తులను నిరోధించుట కూడ యోగము. జీవాత్మయందును, పరమాత్మయందును, చిత్తమును స్థాపించుట ఉత్తమయోగము. అహింసా సత్య, అస్తేయు బ్రహ్మచర్య, అపరి గ్రహములు ఐదు యమనులు. యనుములు కూడ ఐదు భుక్తిముక్తి ప్రదముల శాచ, సంతోష - తపస్ - స్వాధ్వాయ, ఈశ్వర పూజనములు నియమములు. ప్రాణులకు పీడ కల్గించకుండుట అహింస, ఇది ఉత్తమ ధర్మము. మార్గమున నడుచు అందరి అడుగును ఏనుగు అడుగులో ఇమిడిపోయినట్లు అన్ని ధర్మములును అహింసలో ఇమిడిపోవును ఇతరులకు. ఉద్వేగ మును కల్గించుట సంతాపము కల్గించుట రోగము కల్గించుట వాని శరీర మ మండి రక్తము బయటకు వచ్చువట్లు చేయుట, చాడీలు చెప్పుట, ఇతరుల హితమునకు అడ్డుతగులుట, వారి రహస్యములను బయట పెట్టుట, వారికి సుఖము లేకుండ చేయుట ఆకారణముగ బంధించుట, చంపుట అని హింస పది విధములు. అట్లు చేయకుండుట అహింస, ప్రాణులకు ఆత్వంతపాతమైన వాక్కు సత్యము. సత్యము పలుక వలెను. ప్రియము పలుక వలెను. సత్యమైనను అప్రియము చెప్పరాదు. (ప్రియమైనను ఆపత్యము చెప్పరాదు. ఇది సనాతన ధర్మము, మైథునమున పరిత్యజించుట బ్రహ్మ చర్యము - స్మరణము, కీర్తనము, పిహరించుట, చూచుట, రహస్యముగా మాటలాడుట పొందవలెనన, సంకల్పము అందుకు ప్రయత్నము ఆడి సిద్దించుట అని మైథునము ఎనిమిది విధములు. బ్రహ్మచర్యము సమస్త క్రియలకును మూలము. అదీలేని క్రియలు వ్యర్థము. వయోవృద్ధులు తపోవృద్ధులు యైన వశిష్టుడు, చంద్రుడు, దేవాచార్యుడైన, గురుడు, శుక్రుడు, పితామహుడు కూడ శ్రీలచే మోహింపబడిరి. సుర బెల్లముతో చేసినది పిండితో చేసినది. మధువుతో చేసినది అని, మూడు విధములు. ఈ జగత్తు వంతను మోహింపచేయు స్త్రీ యనుసుర నాలుగవది. స్త్రీని చూచి మత్తుచెందును. సురను త్రాగిన తరువాతనే మత్తుచేందుకు ఈ విధముగ చూచినంత మాత్రమునకే మత్తునిచ్చు స్త్రీని చూడకూడదు. పరద్రవ్యము ఏమాత్రమైనను, బలాత్కారముగ అపహరించిన వాడును, హోమము చేయుహవిస్సును తిన్న వాడును తప్పక తిర్యగ్ జంతువై పుట్టును. కౌపీనమును ఆచ్చాదిచు టకు వస్త్రమును శిత నివారణార్థమై బొంతను పాదుకలను సంగ్రహించుకొనవలెను. మరి దేవిని సంగ్రహించకూడదు. దేహ స్థితి నిమిత్తమగు వస్త్రాదులను పరిగ్రహించవచ్చును. శరము ధర్మ యుక్తముగ ప్రయత్న పూర్వకముగ రక్షింపదగినది. శాచము బాహ్యము అభ్యంతరమని రెండు విధములు. మృత్ జలములతో చేయు శాచము బాహ్యము. భావశుద్ధి ఆంతరము. ఈ రెండు విధముల శౌచమున్న వాడే శుచియైన వాడు, ఇతరుడు కాడు.

లభించిన దానితో ఆనందించుట తుష్టి. మనస్సును, ఇంద్రియము నిను, ఏకాగ్రముగ నుంచుట తపస్సు. ఇంద్రియ మనస్సులను జయించుట అన్నిధర్మముల కంటెను ఉత్తమమైన ధర్మము. మంత్రజపాకము వాచిక తపస్సు. వైరాగ్యమం మానస తపస్సు. దేవపూజాదికము శారీర తపస్సు. ఈత్రివిధ తపస్సు సర్వవః ప్రదము. వేదములు ప్రణవముతో ప్రారంభ మైనవి. ప్రణవమునందే వాటిస్థితి. వాజ్మయమంతయు ప్రణవరూపము. అందువలన ప్రవణవము నభ్యసించ వలెను. ప్రణవ మున ఆకార - ఉకార - అర్ధ మాత్రమకారములున్నవి. ఈ మూడు మాత్రలు మూడు వేదములు మూడు భూరాది లోక ములు మూడు. గుణములని మూడు. జాగత్స్వప్న సుషుప్తి అవస్థలు, బ్రహ్మ విష్ణు, మహేశ్వరులను మూడు మూర్తులు. ప్రద్యుమ్నుడు, వాసుదేవుడు సర్వము ఓకారమే. “ఓం”కారము ఆమాత్రము లేదా నష్టమాత్రము. ఇది ద్వైతవినాక రూపమగు శివము. ఓంకారము తెలిసినవాడే ముని ఇతరుడు కాడు. ఓంకారము యొక్క నాల్గవ మాత్ర గాంధారి. ఆది ప్రయుక్తమైనపుడు మూర్ధస్థానమున లక్షింపబడను. అదియే తురీయమైన పరబ్రహ్మ జ్యోతి. కటముకోనున్న దీపమువలే, హృత్పద్మమునందున్న ఆజ్యోతిని వరుడు నిత్యము జపించవలెను. ప్రణవమే ధనస్సు. ఆత్మ ప్రాణము. బ్రహ్మ లక్ష్యము సాధకుడు తన్మయుడై ఆపషత్తు డై శరముతో కొట్టినట్లు దానిని కొట్టవలెను. ఈ ఏకాక్షరమే బ్రహ్మ. ఈ యక్షర మే పరతత్త్వము. ఈ ఏకాక్షర బ్రహ్మ తెలిసినవాడు దేనిని కోరునో అది లభించును. ఈ ఓంకారమునకు గాయత్రి ఛందస్సు. ఆంతర్యామి ఋషి. పరమాత్మ దేవతా. భుక్తిముక్తులపై వినియోగించవలెను. “ఓ” భూః ఆగ్న్యాత్మనే హృదయాయనమః” భువః ప్రాజాపత్యాత్మ నే శిర సేస్వాహా” “ఓం స్వః సూర్యాత్మనే, శిఖాయై వషట్” ఓం భూర్భువ స్స్వః” సత్యాత్మనే కవచాయ హుం” ఆనియు తరువాత అస్త్రమును విన్యసించి, విష్ణువును పూజించి, భుక్తిముక్త్యర్థమై తన్నామ జపము చేయ వలయును. తిల ఆజ్యాదు ను హోమము చేయవలెను. సర్వము లభించును. ప్రతీదినము పండేండు వేలు ప్రణవజపము చేయువానికి పన్నెండు మాసములలో పర బ్రహ్మ జ్ఞానోదయము కలుగును. కోటిజపము చేసినచో ఆణిమాదులు సిద్ధించును. లక్షజపముచే సరస్వత్యాదుల అనుగ్రహము కలుగును. వైదికము, తాంత్రికము, మిశ్రము, ఆని విష్ణుపూజ మూడు విద ము. వీటిలో ఇష్టమైన విధిని ఆశ్రయించి విష్ణువును పూజించవలెను. భూమి పై దండమువలే పడి విష్ణువునకు నమస్కరించు టచే కలుగు సద్గతి వందక్రతువులచే గూడ కలదు. ఎవనికి ఆరాధ్య దేవతయందు ఉత్తమ భక్తి యుండునో గురువు యఁదు గూడ ఆరాధ్య దేవత యండువున్నంత భక్తి యుండునో అతనికే ఈ చెప్పిన విషయములు స్పష్టముగ అవగతము అగును.

ఆగ్ని మహాపురాణమున యమనియమ నిరూపణమను మూడు వందల డెబ్బది రెండవ అధ్యాయము సమాప్తము.