మార్కండేయ మహా పురాణము
6 - బలదేవ కృత బ్రహ్మ హత్యా కారణ కథనం
మనవి: 1 - 25 శ్లోకములు, భావము మూల గ్రంధము నందు లేవు.
కృష్ణాజినోత్తరీయేషు కుశేషు బృసీషు చ సూతం చ తేషాం మధ్యస్తం కథయానం కథాః శుభాః పౌరాణికీః సురర్షీణా మాద్యానాం చరితాశ్రయాః దృష్ట్వా రామం ద్విజాః సర్వే మధుపానారుణేక్షణమ్ మత్తోయమితి మన్వానాః సముత్తస్థు స్త్వరాన్వితాః పూజయంతో హలధర మృతే తం సూతవంశజమ్ తతః క్రోధ సమావిష్టో హాలీ సూతం మహాబలః నిజఘాన వివృతాక్షః క్షోభితా శేషదానవః
కొందరు లేడి చర్మము లందు, కొందరు ఉపవస్త్రము లందు, కొందరు కుశాసనము లందు, కొందరు ధర్భాసనము లందు కూర్చొని యుండ, వారల మధ్యలో గూర్చొని కళ్యాణ ప్రదములగు భగవత్కథలను జెప్పుచున్న సూత మహర్షిని చూచెను. సూత మహర్షి పురాణము లందలి యాది దేవతల యొక్క, మహర్షుల యొక్క చరిత్రములకు సంబంధించినవి, కళ్యాణ దాయకములగు కథలను జెప్పుచుండెను. ఆ కథా శ్రవణము చేయుచున్న శౌనకాది మహర్షు లందరు మధుపానముచే నెర్రబడిన నేత్రములు గల బలరాముని జూచిరి. అతడు మదిరాపాన మత్తుడై యున్నట్లు తెలిసికొనిన యా మహర్షులు సూత మహర్షి యొక్కడు తప్ప యందరు లేచిరి. ఎదురేగిరి. పూజ సలిపిరి. అశేష దానవ దమనుడు, పరాక్రమశాలి, మహాబలుడునగు హలాయుధుడు, సూత మహర్షి తన నవమానించినట్లు తలంచెను. అనంతరము క్రోదావిష్టు డయ్యెను. నేత్రముల పెద్దవిగా చేసెను. సూత మహర్షిని చంపెను.
అధ్యాస్యతి పదం బ్రాహ్మం తస్మిన్ సూతే నిపాతితే నిష్క్రాంతా స్తే ద్విజాః సర్వే వనాత్ కృష్ణా జినాంబరాః అవదూతం తథాత్మనం మన్యమానో హలాయుధః చిన్తయామాస సుమహ న్మయా పాప మిదం కృతమ్ బ్రాహ్మం స్థానం గతో హ్యేష యత్సూతో వినిపాతితః తథా హీ మే ద్విజాః సర్వే మా మవేక్ష్య వినిర్గతాః శరీరస్య చ మే గంథో లోహస్యే వా సుఖా వహః ఆత్మానం చావగచ్చామి బ్రహ్మఘ్న మివ కుత్సితమ్ ధిగమర్షం తథా మద్య మతిమాన మభీరుతామ్ యైరా విష్టేన సుమహ న్మయా పాప మిదం కృతమ్ తత్ క్షయార్థం కరిష్యామి వ్రతం ద్వాదశ వార్షికమ్ స్వకర్మ ఖ్యాపనం కుర్వన్ ప్రాయశ్చిత్త మనుత్తమమ్ అథ యేయం సమారబ్థా తీర్ధయాత్రా మయాధునా ఏతా మేవ ప్రయాస్యామి ప్రతిలోమాం సరస్వతీమ్ అతోజగామ రామోసౌ ప్రతిలోమాం సరస్వతీం తతః పరం శృణుష్వేమం పాండవేయ కథాశ్రయమ్
బ్రహ్మాసనాదిష్టితుడగు సూత మహర్షిని జంపుటచే కృష్ణా జినంబర ధారులగు మహర్షులెల్ల ఆ వనమందు ఉండక వెడలి పోయిరి. అప్పుడా హలాయుధుడు తన శరీరమున బ్రహ్మ హత్యా రూపమగు పాపదేవత యావేశించుట జూచెను. నేను మహా పాపము జేసితినని చింతించెను. ఈ సూత మహర్షి బ్రహ్మాసన మలంకరించెను. ఇట్టి వానిని నేను జంపితిని. ఈ పాపమును చేసిన నన్ను జూచి ఈ బ్రాహ్మణు లందరు వనము నుండి వెడలిపోయిరి. నా శరీరము నుండి దుఃఖవహమగు లోహ గంధము వంటి దుర్వాసన వచ్చు చున్నది. దీనికి కారణము అతి నీచముగా బ్రహ్మ హత్యను చేయుటయే నని గ్రహించితిని. అమర్ష, మద్య, దురభిమాన, సాహస, దుష్ట దేవతలారా! నేటి నుండి మిమ్ములను ధిక్కరించు చున్నాను. నేను మీ యందాసక్తి గలవాడనగుట గదా యిట్టి పాప కార్యమునకు దలపడితిని. ఆ పాప క్ష్యయమునకై పన్నెండు సవత్సరముల వ్రతము జేసెదను. నేను చేసిన పాప మందరికీ చెప్పు చున్న వాడనై ఉత్తమమగు ప్రాయశ్చిత్తమును చేసికొనెదను. ఇప్పుడీ తీర్థయాత్ర ప్రారంభము చేసియే యుంటిని, గాన ప్రతిలోమ యగు సరస్వతిని గురించి పోయెదను. మునీశ్వరా! ఈ బలరాము డిందు వలన (మదిరా పానముచే సంభవించిన పాపము వలన) ప్రతిలోమ యగు సరస్వతీ నదీ తీర్థ స్నానమునకు పోయెను. తరువాత నీ పాండు కుమారుల కథా వృత్తాంతమును వినుము.
Summary of chapter 6 of the Mārkandeya Mahā Purana is as follows:
The tragedy of the five sons of Draupadī being slain by Ashvatthāmā during the night after the battle of Kurukshetra is explained through karmic cause and divine decree. The celestial birds describe how these five young warriors were formerly the noble Vishvedevas who had previously incurred a curse for opposing Muni Vishvāmitra. Their early departure from the mortal realm allowed them to be liberated from their earthly form once their cosmic purpose of assisting the Pāṇḍavas in establishing righteousness was fulfilled.