వరాహ మహా పురాణము
అధ్యాయము - 66
భద్రాశ్వుడు:
ఆశ్చర్యం యది తే కిఞ్చి ద్విదితం దృష్టమేవ చ,
తన్మే కథయ ధర్మజ్ఞ పరం కౌతూహలం మహత్.
భద్రాశ్వుడు:
ఓ ధర్మజ్ఞా! నీ వెరిగినది గాని చూచినది గాని ఆశ్చర్య మేమైన ఉన్నచో నాకు చెప్పుము. నాకు మిక్కిలి వేడుకగా నున్నది.
అగస్త్యుడు:
ఆశ్చర్యరూపో భగవా నేష ఏవ సనాతనః,
తస్యాశ్చర్యాణి దృష్టాని బహూని వివిధాని చ.
అగస్త్యుడు:
ఈ సనాతనుడగు భగవంతుడే ఆశ్చర్య రూపుడు. ఆతని ఆశ్చర్యము పెక్కు పెక్కు విధములైనవి కానవచ్చు చున్నవి.
శ్వేతద్వీపగతః పూర్వం నారదః కిల పార్థివ,
సోపశ్య చ్ఛంఖ చక్రాబ్జాన్ పురుషాం స్తిగ్మ తేజసః.
పూర్వమున నారదుడు శ్వేత ద్వీపమునకు వెళ్లెనట. అచట శంఖ చక్ర పద్మములు గలవారు, తీవ్రమగు తేజస్సు కలవారునగు పురుషులను చూచెను.
అయం విష్ణు రయం విష్ణు రేష విష్ణుః సనాతనః,
చిన్తాభూత్తస్య తాన్ దృష్ట్వాకో స్మిన్ విష్ణు రితి ప్రభుః
ఇదిగో విష్ణువు, ఇతడే విష్ణువు, ఇతగు సనాతనుడగు విష్ణువు. ఇట్లని ఇందులో ప్రభువైన విష్ణువెవ్వరు? అని వారిని కాంచిన అతనికి చింత కలిగెను.
ఏవం చిన్తయత స్తస్య చిన్తా కృష్ణం ప్రతి ప్రభో,
ఆరాధయామి చ కథం శంఖచక్రగదాధరమ్.
యేన వేద్మి పరం దేవం కృష్ణం నారాయణం ప్రభుమ్,
ఏవం సంచింత్య దధ్యౌ స తం దేవం పరమేశ్వరమ్.
ఇట్లు చింతించు చుండగా ఆతనికి కృష్ణుని గూర్చిన విచారము బయలు దేరెను. శంఖ చక్ర గదా ధరుడైన కృష్ణుని ఎటులు ఆరాధింతును. పరమ దైవము, ప్రభువునగు కృష్ణుని ఎట్లు తెలిసి కొందును అని చింతించి ఆ పరమేశ్వరుడగు దేవుని గూర్చి ధ్యానించెను.
దివ్యం వర్షసహస్రంతు సాగ్రం బ్రహ్మసుతస్తదా,
ధ్యాయతస్తస్య దేవోసౌ పరితోషం జగామ హ.
బ్రహ్మకు కుమారుడగు నారదుడు వేయి దివ్య వత్సరములు ఏకాగ్రముగా ధ్యానము చేయగా ఆ దేవ దేవుడు పరితోషము పొందెను.
ఉవాచ స ప్రసన్నాత్మా వ్రత్యక్షత్వం గతః ప్రభుః,
వరం బ్రహ్మసుత బ్రూహి కింతే దద్మి మహామునే.
ప్రసన్నమగు చిత్తము గల ఆ ప్రభువు ప్రత్యక్షమై నారదా! నీకేమి వరమిత్తును? మహామునీ! అడుగుము అని పలికెను.
నారదుడు:
సహస్ర మేకం వర్షాణాం ధ్యాతస్త్వం భువనేశ్వర,
త్వత్ర్పాప్తి ర్యేన తద్ బ్రూహి యది తుష్టోసి మేచ్యుత.
నారదుడు:
భువనేశ్వరా నిన్ను నేను వేయినొక్క వత్సరములు ధ్యానించితిని. నిన్ను పొందుట యెట్లో, నా యెడ తుష్టి నందితివేని, తెలుపుము.
దేవదేవుడు:
పౌరుషం సూక్త మాస్థాయ యే యజన్తి ద్విజాశుమామ్,
తే మాం ప్రాప్స్యన్తి సతతం సంహితాధ్యయనేన చ.
దేవదేవుడు:
పురుష సూక్తమును ఆధారము చేసికొని నన్నెవ రర్చింతురో వారును, నిరంతరము వేద సంహితల నధ్యయనము చేయు వారును నన్ను పొందెదరు.
అలాభే వేదశాస్త్రాణాం పాంచరాత్రోదితేన హి,
మార్గేణ మాం యజన్తే యే తే మాం ప్రాప్స్యన్తి మానవాః,
బ్రాహ్మణక్షత్రియ విశాం పఞ్చరాత్రం విధీయతే.
వేదములు శాస్త్రములు పట్టు బడనిచో పంచ రాత్రము చెప్పిన మార్గము తోడను నన్నర్చించు వారు నన్ను పొందెదరు. బ్రాహ్మణ క్షత్రియ వైశ్యులకు పంచ రాత్ర విధానము చెప్ప బడినది.
శూద్రాదీనాం తు మే క్షేత్ర పదవీగమనం ద్విజ,
మన్నామ విహితం తేషాం నాన్యత్పూజాదికం చరేత్.
శూద్రులు మొదలగు వారికి పుణ్య క్షేత్రముల కరుగుట. నా నామమును జపించుటయు విధి. ఇతరములగు పూజలు వారు చేయ నక్కర లేదు.
ఏవం మయోక్తం విప్రేన్ధ్ర పురాకల్పే పురాతనమ్,
పఞ్చరాత్రం సహస్రాణాం యది కశ్చిద్ గ్రహీష్యతి.
ఓయి విప్రవరా! పూర్వ కల్పమున పురాతన మగు ఈ పంచ రాత్రమును, వేలలో ఒక్కడైనను ఇది గ్రహించు నేమో యని, నేను దీనిని చెప్పి యుంటిని.
కర్మక్షేయే చ మాం కశ్చిద్యది భక్తో భవిష్యతి,
తస్య చేదం పంచరాత్రం నిత్యం హృది వసిష్యతి.
కర్మము నశింపగా ఎవ్వడైన నా భక్తుడుండు నేమో అని అట్టివాని కొరకు ఈ పంచ రాత్రమును చెప్పితిని. ఇది నిత్యము అతని హృదయమున నిలుచును.
ఇతరే రాజసై ర్భావై స్తామసైశ్చ సమావృతాః,
భవిష్యన్తి ద్విజశ్రేష్ఠ మయ్యాసన పరాఙ్ముఖాః.
ఇతరులు రాజస తామస భావములు తమ్ము చుట్టుకొనగా నా కడ కూర్చుండుట యందు పెడ మొగము కలవార గుదురు.
కృతం త్రేతా ద్వాపరం చ యుగాని త్రీణి నారద,
సత్వస్థా మాం సమేష్యన్తి కలౌ రజస్తమోధికాః.
నారదా! కృతము, త్రేత, ద్వాపరము, అని మూడు యుగములు అందు సత్వమున నిలు ద్రొక్కు కొన్నవారు నన్ను కలియుదురు. కలి యందు రజ స్తమో గుణములు పెల్లుగా గలవారు అధికులు.
అన్యచ్చ తే వరం దద్మి శృణు నారద సాంప్రతమ్,
యదిదం పంచరాత్రం మే శాస్త్రం పరమ దుర్లభమ్,
తద్భవాన్ వేత్స్యతే సర్వం మత్ర్పసాదా న్న సంశయః.
నారదా! విను, నీకు మరియొక వరము కూడ ఇత్తును మిక్కిలి దుర్లభమైన ఈ పంచ రాత్రమను శాస్త్రమేది కలదో అది నా దయ వలన సంపూర్ణముగా తెలియుదువు. సంశయము లేదు.
వేదేన పంచరాత్రేణ భక్త్యా యజ్ఞేన చ ద్విజ,
ప్రాప్యోహం నాన్యథా వత్స వర్షకోట్యయుతై రపి.
వేదము, పంచ రాత్రము, భక్తి, యజ్ఞము అనువాని చేతనే నరునకు నేను అందు వాడను. నాయనా! ఇతర విధముగా కోట్ల కోట్ల ఏండ్లకును లభింపను.
ఏవముక్త్వా స భగవాన్ నారదం పరమేశ్వరః,
జగామాదర్శనం సద్యో నారదోపి దివం యయౌ.
పరమేశ్వరుడగు భగవానుడు నారదునితో ఇట్లు పలికి అదృశ్యు డాయెను. నారదుడును స్వర్గమున కరిగెను.