అధ్యాయము 27

పులస్త్య

1 - సమాగతాన్‌సురాన్‌దృష్ట్వా నందిరాఖ్యాతవాన్‌విభోః ।

 అథోత్థాయహరింభక్త్యా పరిష్వజ్యన్యపీడయత్ ॥

2 - బ్రహ్మాణం శిరసానత్వా సమాభాష్యశతక్రతుమ్ ।

 అలోక్యాన్యాన్‌సురగణాన్ సంభావయత్నశంకరః ॥

3 - గణాశ్చజయదేవేతి వీరభద్రపురోగమాః ।

 శైవాఃపాశుపతాద్యాశ్చ వివిశుర్మందరాచలమ్ ॥

4 - తత స్తస్మాన్మహాశైలం కైలాసంసహదైవతైః ।

 జగామభగవాన్ శర్వః కర్తుంవైవాహికంవిధిమ్ ॥

5 - తత స్తస్మిన్‌మహాశైలే దేవమాతాఽదితిఃశుభా ।

 సురభిఃసురసాచాన్యా శ్చక్రుర్మండనమాకులాః ॥

6 - మహాస్థిశేఖరీచారురోచనాతిలకోహరః ।

 సింహాజినీచాలినీలభుజంగకృతకుండలః ॥

7 - మహాహిరత్నవలయో హారకేయూరనూపురః ।

 సమున్నతజటాభారో వృషభస్థోవిరాజతే ॥

8 - తస్యాగ్రతోగణాఃన్వైస్వై రారూఢాయాంతివాహనైః ।

 దేవాశ్చపృష్ఠతోజగ్ము ర్హుతాశనపురోగమాః ॥

9 - వైనతేయంసమారూఢః సహలక్ష్మ్యాజనార్దనః ।

 ప్రయాతిదేవపార్శ్వస్థో హంసేనచపితామహః ॥

10 - గజాధిరూఢోదేవేంద్ర శ్చత్రంశుక్లపటంవిభుః ।

 ధారయామాసవితతం శచ్యాసహసహస్రదృక్ ॥

11 - యమునాసరితాంశ్రేష్ఠా వాఅవ్యజనముత్తమమ్ ।

 శ్వేతంప్రగృహ్యహస్తేన కచ్ఛపేసంస్థితాయయౌ ॥

12 - హంసకుందేందుసంకాశం వాలవ్యజనముత్తమమ్ ।

 సరస్వతీసరిచ్ఛ్రేష్ఠాగజారూఢాసమాదదే ॥

13 - ఋతవఃషట్సమాదాయ కుసుమంగంధసంయుతమ్ ।

 పంచవర్ణంమహేశానం జగ్ముస్తేకామచారిణః ॥

14 - మత్తమైరావణనిభం గజమారుహ్యవేగవాన్ ।

 అనులేపనమాదాయ యయౌతత్రపృథూదకః ॥

15 - గంధర్వాస్తుంబురుముఖా గాయంతో మధురస్వరమ్ ।

 అనుజగ్ముర్మహాదేవం వాదయంతశ్చకిన్నరాః ॥

పులస్త్యుడు

అక్కడ జేరిన దేవతలను చూచి నంది ఏదో అనగా మహేశ్వరుడు లేచి భక్తితో శ్రీహరిని గౌగిలించుకున్నాడు. అంతట బహ్మకు నమస్కరించి ఇంద్రుని సంభావించి యితర దేవతలనందరను యథోచితంగా పలకరించాడు. వీరభద్ర పురోగామలై శివగణాలు పాశుపతగణాలు జయజయ ధ్వానాలు చేస్తూ మందరగిరి చేరారు. అక్కడ నుండి దేవగణాలతో కూడి మహేశ్వరుడు వైవాహిక విధినిర్వహణకై కైలాస శిఖరాలకు వెళ్లాడు. ఆ కొండ మీద దేవమాత అదితి, సురభి, సురస మొదలగు ముత్తైదువలు అలంకరణ కార్యంలో నిమగ్నులయ్యారు. మఖాన గోరోచన తిలకం, మహాస్థి మకుటం, సింహచర్మం, తుమ్మెదల్లాంటి నల్లటి సర్పకుండలాలు, నాగమణులు కూర్చిన కంకణ, హారకేయూర నూపురాలు, ఎత్తైన జటాభారం ధరించి వృషభారూఢుడై హరుడు అపూర్వమైన శోభతో కనులకు విందు గావించాడు. ఆయనకు ముందు భాగాన శివగణాలందరూ తమతమ వాహనాల మీద వెళ్లగా వెనుక భాగాన అగ్నిని మందుంచుకొని దేవతలు నడిచారు. నారాయణుడు లక్ష్మీదేవితో గరుత్మంతుని మీద బయలుదేరాడు. బ్రహ్మహంసనెక్కి శివుని ప్రక్కగా సాగాడు. శ్వేత వస్త్ర ఛత్రాలు ధరించి ఐరావతంమీద యింద్రుడు శచీదేవితో కలిసి నడిచాడు. సరిచ్ఛిరోమణి యమున శ్వేతచామరం పట్టుకొని తాబేలుమీద బయలుదేరింది. అలాగే సరస్వతి, హంసకుందేందు ధవళమైన చామరంతో గజాన్ని ఆరోహించి పయనమైంది. ఆరు ఋతువులు పంచవన్నెల పరిమళ భరిత కుసుమాలతో హరుని అనుగమించాయి. ఐరావతం వంటి మదపుటేనుగనెక్కి అనులేపన (అలంకరణ) ద్రవ్యాలు తీసికొని పృథూదక తీర్థం బయలుదేరింది. తుంబురు గంధర్వులు కలకంఠాలతో గానం చేస్తున్నారు. కిన్నరులు బాజాలు వాయిస్తున్నారు,

16 - నృత్యంత్యోఽప్సరసశ్చైవ స్తువంతోమునయశ్చతమ్ ।

 గంధర్వాయాంతిదేవేశం త్రినేత్రంశూలపాణినమ్ ॥

17 - ఏకాదశతథాకోట్యో రుద్రాణాంతత్రవైయయుః ।

 ద్వాదశైవాదితేయానా మష్టౌకోట్యోవసూనపి ॥

18 - సప్తషష్టిస్తథాకోట్యో గణానామృషిసత్తమ ।

 చతుర్వింశ త్తథా జగ్ముర్ ఋషీణాం ఊర్ధ్వరేతసామ్ ॥

19 - అసంఖ్యాతానియూథాని యక్షకిన్నరరక్షసామ్ ।

 అనుజగ్ముర్మ హేశానం వివాహాయసమాకులాః ॥

20 - తతఃక్షణేనదేవేశః క్ష్మాధరాధిపతే స్తలమ్ ।

 సంప్రాప్తస్త్వాగమన్ శైలాః కుంజరస్థాఃసమంతతః ॥

21 - తతోననామభగవాం స్త్రినేత్రః స్థావరాధిపమ్ ।

 శైలాఃప్రణేమురీశానం తతోఽసౌ ముదితోభవత్ ॥

22 - సమంసురైఃపార్షదైశ్చ వివేశవృష కేతనః ।

 నందినాదర్శితేమార్గే శైలరాజపురంమహత్ ॥

23 - జీమూతకేతురాయాత ఇత్యేవంనగర స్త్రియః ।

 నిజంకర్మపరిత్యజ్య దర్శనవ్యాపృతాభవన్ ॥

24 - మాల్యార్ధమన్యాచాదాయ కరేణై కేనభామినీ ।

 కేశపాశంద్వితీయేన శంకరాభిముఖీగతా ॥

25 - అన్యాఽల క్తకరాగాఢ్యం పాదంకృత్వాఽఽకులేక్షణా ।

 అనల క్తకమేకంహి హరంద్రష్టుముపాగతా ॥

26 - ఏకేనాక్ష్ణాంజితేనైవ శ్రుత్వాభీమముపాగతమ్ ।

 సాంజనాంచప్రగృహ్యాన్యా శలాకాంసుష్ఠుధావతి ॥

27 - అన్యాసరసనంవాసః పాణినాదాయసుందరీ ।

 ఉన్మత్తేవాగమన్నగ్నాహరదర్శనలాలసా ॥

28 - అన్యాతిక్రాంతమీశానం శ్రుత్వాస్తనభరాలసా ।

 అనిందతరుషాబాలాయౌవనం స్వంకృశోదరీ ॥

29 - ఇత్థంసనాగరస్త్రీణాం క్షోభంసంజనయన్ హరః ।

 జగామవృషభారూఢో దివ్యంశ్వశురమందిరమ్ ॥

అప్సరసలాడుతుంటే మునులు స్తోత్రాలు చేస్తున్నారు. గంధర్వ గణమంతా శూలపాణి ఫాలాక్షుణ్ణి వెంబడించారు. పదకొండు కోట్ల రుద్రులు, పన్నెండు కోట్ల ఆదిత్యులు, ఎనిమిది కోట్ల వసువులు, అరవై ఏడు కోట్ల గణాలు, ఇరువది నలుగురు ఊర్ధ్వరేతస్కులయిన పరమర్షులు, ఓ నారదా, ఆ పరమ శివుని వెంట నడిచారు. వీరలు గాక ఆ వివాహ యాత్రలో లెక్కకు మిక్కుటమైన యక్ష కిన్నర రాక్షస యూథాలు మహా కోలాహలంగా పాల్గొన్నారు. క్షణ కాలంలో శివుడు తనవారలతో ఆ పర్వతాధిపతి నగర సమీపానికి చేరాడు. ఆ పెండ్లివారలకు ఎదుర్కోలు చెప్పుటకై పర్వతవీరులు నలువైపుల నుండి ఏనుగులమీద వచ్చి నిలచారు. వరుడు కన్యాదాతకు నమస్కరించగా తక్కిన గిరులన్నీ శివునకు సాగిలబడి లేచి నిలచాయి. అందులకు శర్వుడెంతో ఆనందించాడు. అలా తన పార్షదులతో దేవతలతో మహావైభవంగా, నందీశ్వరుడు దారి చూపగానే శైలరాజు పట్టణంలో ప్రవేశించాడు. పెండ్లివారలతో హరుడు నగరంలో ప్రవేశించాడని తెలియగానే పురస్త్రీలంతా తాము చేస్తున్న పనులు ఎక్కడివక్కడ వదలిపెట్టి ఉత్కంఠతో పెండ్లికొడుకును చూచేందుకు బయలుదేరారు. ఒక సుందరి సగంకూర్చిన పూలమాల ఒకచేత్తో పట్టుకొని రెండవ చేతితో ముడివేసుకుంటున్న కేశపాశాన్ని పట్టుకొని శివుని చూచేందుకు ఎదురుగా వచ్చింది. మరొకవనిత ఒక పాదానికి పారాణి పెట్టుకొని రెండవ పాదానికి పెట్టుకోకుండానే వెళ్ళిచూచింది. మరొక వనిత వన్నెలాడి ఒక కంటికే కాటుక పెట్టుకొని చేతిలో కాటుక శలాకపట్టుకొని అలాగే వీథిలోకి వచ్చింది. మరొక తొందరకత్తె పావడా, మొలనూలు చేతులోపట్టుకొని అవిధరించకుండానే మొండిమొలతో పరుగెత్తింది! ఉరోజాల బరువుతో త్వరగా నడవలేక బయలుదేరిన ఒక జవ్వని, పెండ్లికొడుకు తన గుమ్మందాటి వెళ్ళాడని తెలియడంతో తన యౌవనభారాన్ని నిందించుకుంది. ఈ విధంగా ఆ నగర రమణీ లోకంలో సంక్షోభాన్ని రేకెత్తిస్తూ ఆ వృషభవాహనుడు మామగారి దివ్యభవనానికి చేరాడు.

30 - తతఃప్రవిష్టం ప్రనమీక్ష్యశంభుం శైలేంద్రవేశ్మన్యబలాబ్రువంతి ।

 స్థానేతపోదుశ్చరమంబికాయాశ్చీర్ణంమహానేషసురస్తుశంభుః ॥

31 - స ఏషయేనాంగమనంగతాం కృతం కందర్పనామ్నఃకుసుమాయుధస్య ।

 క్రతోఃక్షయిూదక్షవినాశకర్తా భగాక్షిహా శూలధరఃపినాకీ ॥

32 - నమోనమఃశంకరశూలపాణే మృగారిచర్మాంబర కాలశత్రో ।

 మహాహిహారాంకితకుండలాయ నమోనమఃపార్వతివల్లభాయ ॥

33 - ఇత్థంసంస్తూయమానఃసురపతివిధృతేనాతపత్రేణశంభుః సిద్ధైర్వంద్యఃసయక్షైరహికృతవలయీచారుభస్మోపలి ప్తః ।

 అగ్రస్థేనాగ్రజేన ప్రముదిత మనసా విష్ణునా చానుగేన వై వాహీంమంగళాఢ్యాం హుతవహముదితామారురోహాథవేదీమ్ ॥

34 - అయాతేత్రిపురాంతకే సహచరైఃసార్థంచసప్తర్షిభి- ర్వ్యగ్రోఽభూద్గిరిరాజవేశ్మని జనఃకాల్యాః సమాలంకృతౌ వ్యాకుల్యంసముపాగతాశ్చ గిరయఃపూజాదినాదేవతాః ప్రాయోవ్యాకులితాభవంతి సుహృదః కన్యావివాహోత్సుకాః ॥

35 - ప్రసాధ్యదేవీంగిరిజాంతతః స్త్రియోదుకూలశుక్లాభివృతాంగయష్టికామ్ ।

 భ్రాత్రాసునాభేనతదోత్సవేకృతే సాశంకరాభ్యాశమథోపపాదితా ॥

36 - తతఃశుభేహర్మ్యతలేహిరణ్మయే స్థితాఃసురాఃశంకరకాళిచేష్టితమ్ ।

 పశ్యంతిదేవోఽపిసమంకృశాంగ్యా లోకానుజుష్టంపదమాససాద ॥

37 - యత్రక్రీడావిచిత్రాఃసకుసుమతరవో వారిణోబిందుపాతై ।

 ర్గంధాఢ్యైర్గంధచూర్ణైఃప్రవిరలమవనౌగుండితౌగుండికాయామ్ ।

 ముక్తాదామైఃప్రకామం హరగిరితనయాక్రీడనార్థంతదాఽఘ్నత్ పశ్చాత్సిందూరపుంజైరవిరతవితతై శ్చక్రతుక్షాంసురక్తామ్ ॥

38 - ఏవంక్రీడాంహరఃకృత్వా సమంచగిరికన్యయా ।

 ఆగచ్ఛద్‌దక్షిణాంవేది మృషిభిః సేవితాందృఢామ్ ॥

39 - అథాజగామహిమవాన్ శుక్లాంబరధరఃశుచిః ।

 పవిత్రపాణిరాదాయ మధుపర్కమథోజ్జ్వలమ్ ॥

40 - ఉపవిష్టస్త్రినేత్రస్తు శాక్రీందిశమపశ్యత ।

 సప్తర్షికాంశ్చశైలేంద్రః సూపవిష్టోఽవలోకయన్ ॥

41 - సుఖాసీనస్యశర్వస్య కృతాంజలిపుటోగిరిః ।

 ప్రోవాచవచనంశ్రీమాన్ ధర్మసాధనమాత్మనః ॥

ఆ విధంగా గృహంలో అడుగుపెట్టిన శివునిచూచి హిమవంతుని యింటిలోగల యాడువారలు "ఆహా! ఈ అంబిక చేసిన తపస్సు కడుగొప్పది కదా! ఆ ఫలమే దేవశ్రేష్ఠుడైన ఈ హరుని రూపంలో లభించింది. కుసుమాయుధుడైన మన్మథుణ్ణి అనంగుడుగా చేసినది, దక్షయజ్ఞం ధ్వంసం చేసినది ఈ పినాకియే. శూలపాణియే. సూర్యుని నేత్రాన్ని హరించిన హరుడే!" అని ఆశ్చర్యపడుచూ ఆ భవుని ఇలా స్తుతించారు. "శంకరా! త్రిశూలధరా! శూలహస్తా నీకు నమస్సులు! వ్యాఘ్రచర్మధరా! మహాసర్పకుండలధరా! నాగేంద్రహారా! పార్వతీరమణా! నీకు ప్రణామ శతములు!" అంతఃపురాంగనలావిధంగా స్తోత్రవాక్యాలు పలుకుతూండగా, దేవేంద్రుడు గొడుగుపట్టుకొనగా, సిద్ధయక్షులకు వందనీయుడగునా నాగకంకణుడు, భస్మాలంకృత సర్వాంగుడై, విరించిమనస్సును ప్రమోదభరితం గావిస్తూ విష్ణువు వెంటనంటిరాగా, పవిత్రాగ్నులతో వెలుగొందుతున్న వివాహమంగళ వేదికనలంకరించాడు. సపరివారుడై సప్తర్షులతో నేతెంచిన ఆ త్రిపురహరుని చూడగానే అక్కడివారలంతా కాళీకుమారిని పెండ్లి కూతురుగా ముస్తాబుచేయుటలో నిమగ్నులయ్యారు. పర్వత ప్రనరులు వచ్చిన పెండ్లి వారికి సపర్యలు చేయడంలో హడావుడి పడసాగాడు. నిజమేమరి. ఆడపిల్ల పెండ్లిలో పిల్లవైపువారు ఆతుర్దా పడడం సహజమే గదా! అంతఃపురస్త్రీలు పార్వతిని శ్వేతాంబరాలతో సర్వాంగసుందరంగా అలంకరించిన తర్వాత ఆమె సోదరుడు సునాభుడు విహితమైన పూర్వాంగకృత్యాలు నెరవేర్చి కాళీని వెంటబెట్టుకొని శంకరునివద్దకు తీసుకొని వెళ్ళాడు. స్వర్ణనిర్మితమైన ఆ మంగళవేదికవద్ద కూర్చొని దేవతలు, వధూవరులు నెరవేర్చదగు వివాహ కృత్యాలు గమనించసాగారు. శివుడు పార్వతితోకలిసి లోకానుమోదితాలైన వైవాహికాచారాలు యథాక్రమంగా నెరవేర్చాడు. ఆ సందర్భంలో చిత్రవిచిత్రాలైన వినోదక్రీడలతో, పుష్పభరితాలయిన వృక్షాలతో సుగంధాలు వెదజల్లే (పన్నీరు) జలసేచనాలతో, గంధపు చూర్ణాలు చల్లుకొనడంతో, రంగు రంగుల మ్రుగ్గులతో, ముత్యాలపేరులతోరణాలతో, శివపార్వతుల క్రీడార్థం ప్రదేశాన్నంతా సిందూర రంజితం గావించారు. ఆ విధంగా గిరికన్యతో క్రీడించి హరుడు ఋషులతో నిండిన దక్షిణ వేదికవద్దకు చేరాడు. చక్కగా నిర్మింపబడిన ఆ దృఢమైన మండపంవద్దకు శ్వేతాంబరాలుధరించి, పవిత్రపాణియై, ఉజ్జ్వల మధుపర్కాలతో హిమవంతుడు వచ్చాడు. పూర్వాభిముఖుడై తినేత్రుడు ఉపవిష్టుడు కాగా, కన్యాదాత సప్తర్షులవైపు తిరిగి కూర్చున్నాడు. సుఖాసనం మీదనున్న జామాత శర్వునితో, అంజలి ఘటించి ఆ నగపతి ధర్మసమ్మితమైన వాక్యం పలికాడు.

హిమవంతుడు

42 - మత్పుత్రీంభగవాన్‌కాళీం పౌత్రీంచపులహాగ్రజే ।

 పితౄణామపి దౌహిత్రీం ప్రతీచ్ఛేమాంమయోద్యతామ్ ॥

హిమవంతుడు

"ఓ దేవా! నా పుత్రిక, పులహుని అన్నపౌత్రి, పితృదేవతల దౌహిత్రి అయిన ఈ కాళీకన్యను నీకు దత్తం చేస్తున్నాను. పరిగ్రహించినన్ననుగ్రహింపుము.

పులస్త్య

43 - ఇత్యేవముక్త్వాశైలేంద్రో హస్తంహస్తేనయోజనమ్ ।

 ప్రాదాత్ ప్రతీచ్ఛభగవన్ ఇదముచ్చైరుదైరయన్ ॥

పులస్త్యుడు

ఓ నారదా! అలా అంటూ ఆ హిమవంతుడు తన కుమార్తెచేతిని హరుని చేతిలో ఉంచి అందరు వినునట్టుగా "దేవా! ఈమెను స్వీకరించుడ"ని ఉచ్చైఃస్వరంతో పలికాడు.

హర

44 - నమేఽస్తిమాతానపితాతథైవ నజ్ఞాతయోవాఽపినబాంధవాశ్చ ।

 నిరాశ్రయోఽహంగిరిశృంగవాసీ సుతాంప్రతీచ్ఛామితవాద్రిరాజః ॥

45 - ఇత్యేవముక్త్వావరదోఽవపీడయత్ కరంకరేణాద్రికుమరికాయాః ।

 సాచాపిసంస్పర్శమవాప్యశంభోః పరాంముదంలబ్ధవతీమహర్షేః ॥

46 - తథాధిరూఢోవరదోఽథవేదిం సహాద్రిపుత్య్రామధుపర్కమశ్నన్ ।

 దత్వాచలాజాన్‌కలమస్యశుక్లాం స్తతోవిరించోగిరిజామువాచ ॥

47 – కాళి! పశ్యస్వవదనం భర్తుఃశశధరప్రభమ్ ।

 సమదృష్టిఃస్థిరాభూత్వా కురుష్వాగ్నేఃప్రదక్షిణమ్ ॥

48 - తతోఽoబికాహరముఖే దృష్టేశైత్యముపాగతా ।

 యథాఽర్కరశ్మిసంతప్తా ప్రాప్యవృష్టిమివావనిః ॥

49 - భూయఃవిభోర్వక్త్రమీక్షస్వేతిపితామహః।

 లజ్జయాసాఽపిదృష్టేతి శనైర్బ్రహ్మాణమబ్రవీత్ ॥

50 - సమంగిరిజయాతేన హుతాశస్త్రిఃప్రదక్షిణమ్ ।

 కృతోలాజాశ్చహవిషా సమంక్షిప్తాహుతాశనే ॥

51 - తతోహరాంఘ్రిత్మాలిన్యా గృహీతోదాయకారణాత్ ।

 కింయాచసిచదాస్యామి ముంచస్వేతిహరోఽబ్రవీత్ ॥

52 - మాలినీశంకరంప్రాహ మత్సఖ్యాదేహిశంకర ।

 సౌభాగ్యంనిజగోత్రీయం తతోమోక్షమవాప్స్యసి ॥

53 - అథోవాచమహాదేవో దత్తంమాలిని ముంచమామ్ ।

 సౌభాగ్యంనిజగోత్రీయం యోఽస్యాస్తం శృణువచ్మితే ॥

54 - యోఽసౌపీతాంబరధరః శంఖధృక్‌ మధుసూదనః ।

 ఏతదీయోహిసౌభాగ్యో దత్తోఽస్మద్‌గోత్రమేవహి ॥

55 - ఇత్యేవముక్తేవచనే ప్రముమోచవృషధ్వజమ్ ।

 మాలినీ నిజగోత్రస్య శుభచారిత్రమాలినీ ॥

56 - యదాహరోహిమాలిన్యా గృహీతశ్చరణేశుభే ।

 తదాకాళీముఖంబ్రహ్మా దదర్శ శశినోఽధికమ్

57 - యద్దృష్ట్వాక్షోభమగమత్ శుక్రచ్యుతిమవాపచ ।

 తచ్ఛుక్రంబాలుకాయాంచ ఖిలీచక్రేససాధ్వసః ॥

58 - తతోఽబ్రవీద్ధరోబ్రహ్మన్ నద్విజాన్‌హంతుమర్హసి ।

 అమీమహర్షయోధన్యా వాలఖిల్యాఃపితామహ ॥

59 - తతోమహేశవాక్యాంతే సముత్తస్థు స్తపస్వినః ।

 అష్టాశీతిసహస్రాణి వాలఖిల్యాఇతిస్మృతాః ॥

60 - తతోఽవివాహేనిర్వృత్తే ప్రవిష్టఃకౌతుకంహరః ।

 రేమేసహోమయారాత్రిం ప్రభాతేపునరుత్థితః ॥

61 - తతోఽద్రిపుత్రీంసమవాప్యశంభుః సురైఃసమంభూతగణైశ్చ హృష్టః ।

 సంపూజితఃపర్వతపార్థివేన సమందరంశీఘ్రముపాజగామ ॥

62 - తతస్సురాన్ బ్రహ్మహరీంద్రముఖ్యాన్ ప్రణమ్యసంపూజ్యయథావిభాగమ్ ।

 విసర్జభూతైఃసహితోమహీధ్ర మధ్యావసన్మందరమష్టమూర్తిః ॥

శివుడు

"ఓ పర్వతరాజా! నాకు తల్లిలేదు, తండ్రిలేడు. జ్ఞాతులు, బంధువులంటూ ఎవరూ లేరు. ఇల్లులేదు. కొండ కొమ్ములమీద తిరుగుతూ ఉంటాను. ఇలాంటి నేను నీ కుమార్తెను స్వీకరిస్తున్నాను." అలా చెబుతూ వరదాయకుడైన ఆ శర్వుడు పార్వతిచేతిని గట్టిగాపట్టుకున్నాడు. నారదా! ఆమె కూడ తన భర్తకరస్పర్శకు పులకించిపోయినది. అంతట మధుపర్కప్రాశనంచేసి శివుడు పార్వతితో కలిసి వేదికపైకివెళ్ళి లాజలు (బియ్యపు పేలాలు) అర్పించాడు. అపుడు బ్రహ్మ పార్వతితో, "కాళీ! స్థిరదృష్టితో చంద్రకాంతితో సమంగా వెలుగుచున్న నీ భర్త ముఖాన్ని చక్కగాచూచి అగ్నికి ప్రదక్షిణం చేయుము" అన్నాడు. వేసవికి తపించిపోయిన భూమి తొలకరి వృష్టికి స్పందించినట్లుగా, భర్త ముఖదర్శనంతో అంబిక అపూర్వమైన చల్లదనాన్ని అనుభవించింది. బ్రహ్మ మరలనామెను భర్త ముఖము చూడమనగా నామె చూచితినినని సిగ్గుతోనుడివినది. అంతట గిరిజతో కలిసి హరుడు అగ్నికి ముమ్మారు ప్రదక్షిణంచేసి, హవిస్సులాజలు అగ్నిలో వ్రేల్చాడు. అంతట బహుమతి కోసం మాలిని, శివునికాళ్ళు రెండూ గట్టిగాపట్టుకున్నది. "నీవడిగినది యివ్వగలను, కాళ్ళు వదలమ"ని అంటున్న హరునితో నామాలిని "ప్రభూ! నాయీ చెలికి మీ గోత్ర సౌభాగ్యం యిస్తేకాని మీ పాదాలు విడువను" అని అన్నది. "అట్లే యిచ్చితిని మాలినీ యిక నన్ను వదులుము. నా గోత్ర సౌభాగ్యం ఎలాంటిదో చెబుతన్నా వినుము. ఇడుగో, పీతాంబరం ధరించి శంఖంపట్టిన ఈ మధుసూదనుని సౌభాగ్యం, నేను నా గోత్రంగా ప్రసాదించినదే!" శివుడన్న మాటలు విని, నిజ గోత్ర శుభచరిత్ర శాలియైన ఆ మాలిని, ఆయన కాళ్ళువదలి పెట్టింది. మాలిని శివుని పాదాలు పట్టుకున్న సమయంలో బ్రహ్మ చంద్రునికన్నా మిన్నగా వెలుగుచున్న ఆ కాళి ముఖాన్ని చూచాడు. వెంటనే మారవికారానికి లోనుకాగా అతడి వీర్యం నేలపై పడిపోయింది. దానితో కంగారుపడి ఆయన ఇసుకపైబడినశుక్రాన్ని నిర్వీర్యం గావించాడు. అంతట శివుడు బ్రహ్మతో "బ్రహ్మా! నీవు బ్రాహ్మణహత్య చేయరాదు సుమా. ఓ పితామహా! ఈవాలఖిల్య మహర్షులు ధన్యాత్ములు!" అన్నారు. అలా అనగానే, ఎనభై ఎనిమిదివేల ఆవాలఖిల్య ఋషులులేచి నిలబడ్డారు. ఆ విధంగా వివాహం సంపన్నం కాగానే హరుడు సంతుష్టుడై ఉమతో కలిసి ఆ రాత్రి యథేష్టసుఖాలనుభవించి ఉదయాన్నే లేచాడు. ఆ విధంగా పార్వతిని వివాహమై హరుడు మిక్కిలిగా సంతోషించాడు. దేవతలు, ప్రమథగణాలుకూడ ఆనందించారు. అంతట హిమవంతుని సత్కారాలందుకొని ఆయన మందరగిరికి తిరిగి వెళ్ళాడు. తన వివాహానికి వచ్చిన బ్రహ్మ విష్ణు యింద్రాది దేవతలను యథావిధిగా సత్కరించి వీడ్కోలు చెప్పినవాడై, ఆ యష్టమూర్తి తన శివగణాలలో మందరగిరి మీద నివాస మేర్పరచుకున్నాడు.

అధ్యాయము 27 Complete