అధ్యాయము - 31

మహాతపుడు:

మహాతపుడు:

మనువను పేరును, మనువు తనమును గ్రంథములలో కానవచ్చు చున్నది. ఒక ప్రయోజనము కొఱకు విష్ణువే యీ మనువు రూపమును దాల్చెను.

రాజా! పరము కంటె ఇంకను పరమైన ఈ నారాయణ దేవునకు సృష్టిని గూర్చి ఆలోచన పుట్టెను.

ఈ సృష్టిని నేనే చేసితిని. దీనిని నేనే పాలింప వలయును గదా! ఆకారము లేని సృష్టితో ఆయా పనులు చేయ నలవి కాదు. కావున ఒక మూర్తిని సృజింతును. అది ఈ జగము నెల్ల పాలించును.

సత్యమునే ధ్యానించు ఆ విష్ణువు ఇట్లు తలపోయు చుండగా మునుపటి సృష్టి సముదాయ మంతయు రూపుగొని ఆతని ముందు ప్రకాశించెను.

ఆ సృష్టి యంతయు నెదుట నిలిచి యుండగా తన దేహము నుండి మూడు లోకములు అందు ప్రవేశించు చుండుటను స్వామి గమనించెను.

అంతట ఆ భగవంతుడు మునుపు వాక్కు మొదలగు వానికి తానిచ్చిన వరమును స్మరించెను. దానితో తృప్తిపడి మరల వర మొసగెను.

నీవు సర్వ మెరిగిన వాడవు. సర్వమునకు కర్తవు. సర్వ లోకము నీకు మ్రొక్కును. మూడు లోకములను ప్రవేశించుట వలన సనాతనుడ వగు నీవు ‘విష్ణువు’ అను పేరు గల వాడ వగుదువు.

బ్రహ్మ దేవుడు ఎల్ల వేళల దేవతల కార్యము చేయుచుండ వలయును. ఓ దేవా! నీకు సర్వజ్ఞత కలుగు గాక, సందియము లేదు.

ఇట్లు పలికి ఆ దేవుడు మరల సహజ స్థితికి వచ్చెను. విష్ణువు ఇప్పుడు ఆ పూర్వపు బుద్ధిని స్మరించెను.

అప్పుడు గాఢ భావన గల ఆ భగవానుడు యోగ నిద్రను భావించెను. ఇంద్రియ విషయముల వలన పుట్టిన నందరను అందు స్థాపించి శ్రేష్ఠ మగు రూపముతో ధ్యానించి ఆ ప్రభువు నిదురించెను.

అట్లు గాఢ నిద్ర నొందిన ఆ భగవంతుని కడుపు నుండి ఒక పెద్ద పద్మము వెలువడెను. అందు ఏడు ద్వీపములతో, సముద్రములతో, అడవులతో నిండిన భూమి యంతయు ఏర్పడెను.

ఆ పద్మము రూపము అట్లు విస్తరిల్లెను. పాతాళము కాడ యందు నెలకొనెను. దుద్దునందు మేరువు కన్పట్టెను. దాని నడుమ బ్రహ్మ పుట్టుక ఏర్పడెను.

ఆతని శరీరము నుండి పుట్టిన దీని నంతటిని గాంచి ఆ శరీరము ననే యున్న వాయువు మరియొక వాయువును సృజించి వెలుపలికి వదలెను.

స్వామీ! అజ్ఞానమును జయించుటకై దీనిని శంఖ రూపముతో ధరింపుము, అజ్ఞానమును రూపు మాపుటకై నీచేత ఎల్లప్పుడు ఈ ఖడ్గము నిలుచు గాక! ఇదిగో ఈ ఘోరమైన చక్రము కాల చక్రము. అచ్యుతా! అధర్మ మనెడు ఏనుగులను మోదుటకై కేశవా! గద గ్రహింపుము.

భూతములకు తల్లియగు ఈ మాల ఎల్లవేళల నీమెడలో నిలుచు గాక! ఈ శ్రీవత్సము కౌస్తుభమును చంద్ర సూర్యులకు బదులుగా నీ కడ నుండును.

వాయువే నీ గమనము. దానిని గరుత్మంతు డందురు. మూడు లోకములలో సంచరించు లక్ష్మీదేవి ఎల్లవేళల నిన్నా శ్రయించి యుండును. నీకు ప్రియమైన తిథి ద్వాదశి. అది యిచ్చ వచ్చిన రూపు తాల్చిన దగును.

ద్వాదశి తిథి యందు నీయందు మనసు నిలిపి నేతి భోజనము చేయు వ్యక్తి స్త్రీ యైనను, పురుషు డైనను స్వర్గము నందు నివసించును.

దేవ దానవుల మూర్త లన్నియు. ఈ విష్ణువే. అతడే శరీరములను సృజించును. రక్షించును. సంహరించును.

ప్రతి యుగమున ఈతడే సర్వత్ర వ్యాపించు పరమ దైవము వేదాంతమున పురుషుడని ఈతనినే అందురు. హీన బుద్ధితో అతనిని కేవలము మనుష్యుడని యెన్నటికిని పలుక రాదు.

పాపమును పటా పంచలు చేయు ఈ విష్ణు సంబంధమైన సృష్టిని వినువాడు ఇహ లోకమున చక్కని కీర్తి పొంది స్వర్గ లోకమున శాశ్వతముగా నిలుచును.