అధ్యాయము - 7

ధరణి:

ధరణి:

వసువు సిద్ధి పొందెనని విన్న ముని వరుడు రైభ్యుడు ఏమి చేసెను? దేవా! ఇది నాకు పెద్ద సంశయము.

శ్రీవరాహ దేవుడు:

శ్రీవరాహ దేవుడు:

ముని వరుడగు ఆ రైభ్యుడు వసువు సిద్ధి పొందెనని విని పుణ్యయగు గయ యనెడు పితృ తీర్థమున కరిగెను. అందరిగి పితృ దేవతలను భక్తితో పిండ దానము చేసి తృప్తి పరచెను.

పిదప ఆతడు ఎవరికి చేయు శక్యము కాని మహాతపము గావించెను. బుద్ధి మంతడగు రైభ్యు డట్లు తీవ్ర తపము చేయు చుండగా విమానము నందున్న గొప్ప తేజశ్శాలి యగు మహాయోగి యొకడు అటకు వచ్చెను.

నలుసంతది, సూర్యని వలె వెలుగొందు చున్నది, శుద్ధ మైనది యగు విమానమున ఆ పురుషుడు గొప్ప కాంతితో పరమాణు వంత లెక్కలో నుండెను.

ఆ పురుషుడు రైభ్యా! నీ వేల తప మొనర్చు చున్నావు? అని పలికి భూమిని, ఆకాశమును తన దేహముతో కప్పి వైచెను.

అందును అయిదు రథముల పెట్టున నున్నదియు సూర్యుని వలె వెలుగొందు చున్నదియు, ఒక్కుమ్మడి బ్రహ్మ లోకమునకు వ్యాపించు చున్నదియు నగు విమానమును రైభ్యుడు గాంచెను.

అంత రైభ్యుడు ఆశ్చర్యమున మునిగి తేలుచు ప్రణామ పూర్వకముగ ఓ మహాయోగీ! తమరెవరు? నాకు చెప్పుడని యడిగెను.

పురషుడు:

పురషుడు:

నేను రుద్రుని తమ్ముడను. బ్రహ్మ మానస పుత్రుడను. నా పేరు సనత్కుమారు డందురు. జన లోకమున నివసింతును. (మానస పుత్రుడనగా సంకల్పము వలన పుట్టిన వాడని యర్ధము. జన లోకము – భూ లోకము మొదలు కొని పై నున్న లోకములలో అయిదవది)

ఓయీ! తపోధనా! నీ యందు అనురాగముతో నీ కడకు వచ్చితిని. నాయనా! నీ వన్ని విధముల ధన్యుడవు. బ్రహ్మ కులమును వృద్ధి పొందించు వాడవు.

రైభ్యుడు:

రైభ్యుడు:

యోగివరా! నీకు నమస్సు. ప్రసన్నుడ వగుము. విశ్వరూపా! నా యందు దయ చూపుము. యోగి సింహా! పని యేమో సెలవిమ్ము. నన్ను ధన్యుడ వంటివి. అది యెట్లు?

సనత్కుమారుడు:

సనత్కుమారుడు:

బ్రాహ్మణ ప్రవరా! నీవు నిజముగా ధన్యుడవు. ఏలయన వేద వాక్యములన్న మిక్కిలి ప్రీతి గలవాడవు. ఈ గయకు వచ్చి పితృ దేవతలను మంత్రములతో, వ్రతములతో, జపములతో, హోమములతో, పిండ దానములతో తృప్తి పరచు చున్నావు.

రాజా! మరియొక సంగతి వినుము. విశాల నగరమున విశాలుడను రాజుండెడి వాడు. అతడు పుణ్యాత్ముడు ధైర్యము గలవాడు. అతనికి పుత్రులు లేరు. అంత నా విశాలాధిపతి బ్రాహ్మణ ప్రవరులను ‘పుత్రు లెట్లు కలుగదు’రని యడిగెను. ధృడమైన సత్త్వము గల ఆ బ్రాహ్మణు లిట్లు పలికిరి. (ఆమిత్రసాహః - శత్రువులను సహింప గలవాడు).

రాజా! కుమారుల కొఱకు గయ కరిగి అన్న దానములు పెక్కు చేసి పితృ దేవతల నల రింపుము. నీకు తప్పక కొడుకు పుట్టును. అతడు గొప్ప దాతయు, సకల భూమికి ఎలికయు నగును.

బ్రాహ్మణు లిట్లు పలుకగా సంబర పడు ఆ విశాలాధిపతి పని గట్టుకొని మఘా నక్షత్ర మున్న దినము నందు భక్తితో పితృ దేవతలకు ఆ తీర్థమును తర్పనములు గావించెను.

విధిని బట్టి ప్రయత్నముతో ఆతడు పిండ ప్రదానము గావించుచు ఆకసమున ఉత్తమ రూపములు తెల్లని, పచ్చని, నల్లని వర్ణములు గల మువ్వురు పురుషులను చూచి రాజు ‘తమరు ఊరకున్నారేల? నాకు కుతూహలము ఎక్కువగు చున్నది’ చెప్పుడు అని పలికెను.

తెల్లని వాడు:

తెల్లని వాడు:

నాయనా! నేను నీ తండ్రిని. పేరును బట్టియు, నడవడిని బట్టియు, చేష్టలను బట్టియు నన్ను సితు డందురు. ఎఱ్ఱని వన్నెగల యీయన నా తండ్రి, క్రూర కర్ముడు, బ్రహ్మ హత్య చేసిన వాడు. పాపపు పనులు చేయు వాడు.

ఈతని తండ్రి పేరు అధీశ్వరుడు. వృత్తిని బట్టియు, కర్మమును బట్టియు ఈతడు నల్లని వాడు. ఈ కృష్ణుడు ముందు జన్మమున పెక్కండ్రు పురాణ ఋషులను చంపి వైచెను.

ఈ నా తండ్రియగు అధీశ్వరుడును, అతని తండ్రి కృష్ణుడును మరణించిన పిదప పరమ ఘోరమగు ‘అవీచి’ యను పేరు గల నరకమున పెద్ద కాలము పడి యుండిరి. నేను మాత్రము పవిత్రమగు కర్మము వలన, పొంద రానిదగు ఇంద్ర సింహాసనమును పొందితిని.

మంత్రములను చక్కగా ఎరిగిన నీవు గయ యందు పిండ ప్రదానము చేసి దాని బలము వలన నరకము నంటి యున్న వీరిరువురిని నాతో కలిపితివి. ఇది తీర్థమున పిండ ప్రదానము చేయుట వలన కలిగిన ప్రభావము.

తండ్రులను, తాతలను, ముత్తాతలను ప్రీతి పొందింతునని నీవు ఆ జలమును వదలితివి.

ఆ నీ మాట వలన మా మువ్వురకు ఒక్క మారుగా కలయిక యేర్పడినది. ఈ తీర్థ మహిమ వలన మేము పితృ లోకమున కరుగుదుము. సంశయము లేదు.

ఇచట పిండ ప్రదానము చేయుట చేత దుర్గతి చెందిన వారయ్యు, పరమ వికారము పొందిన వారయ్యు నీ తాత ముత్తాతలు సద్గతిని చేరు కొనిరి.

బ్రహ్మ హత్య చేసిన తండ్రికి కూడా ఈ తీర్థమున కొడుకు పిండ ప్రదానము చేసి తండ్రి నుద్దరింప గలడు. ఇది ఈ తీర్థ మహిమ.

కుమారా! ఈ కారణమున నేను వీరిరువురిని కలుపు కొని నిన్ను చూచుటకు వచ్చితిని. ఇప్పుడు వెడలెదను. రైభ్యా! ఈ కారణము వలన నిన్ను నేను ‘ధన్యుడ’ వంటిని.

ఒక్క మారు గయ కరుగుటయు, ఒక్క మారు అచట పితృ దేవతలకు పిండము లోసగుటయు చాల కష్టమైన పని. ఇక నీవన్ననో యిందే నివసించి యున్న వాడవు.

రైభ్యా! నీ పుణ్యము నేమని వర్ణింతును! నీవు సాక్షాత్తు గదా పాణియగు నారాయణుని దర్శించితివి.

బ్రాహ్మణ శ్రేష్ఠా! ఈ తీర్థమున గదను చేపట్టిన శ్రీమహా విష్ణువు నెలకొని యున్నాడు. కావుననే ఈ తీర్థమునకు గొప్పపేరు ప్రతిష్ఠలు కలిగినవి.

శ్రీవరాహ దేవుడు:

శ్రీవరాహ దేవుడు:

ఇట్లు పలికి ఆ మహాయోగి అక్కడి కక్కడ అదృశ్యు డాయెను. రైభ్యుడును గదా పాణియగు హరిని ఇట్లు స్తుతించెను.

రైభ్యుడు:

రైభ్యుడు:

జ్ఞాన సంపన్నులు స్తుతించు వాడును, భూమిని ధరించిన వాడును, ఆకలి గొన్న జనుల దుఃఖమును పోకార్చు వాడును, మంగళ స్వరూపుడును, విశాలమైన రక్కసుల సేనను తుక్కుదూగరగా గొట్టు వాడును, స్మరించి నంత మాత్రమున కీడుల నన్నింటిని రూపు మాపు వాడును అగు గదాధర దేవునకు అంజలింతును.

నేను ఏకాంతమున పురాణ పురుషుడు, గొప్పగా స్తుతులందు కొనువాడు, సనాతనుడు, స్వచ్చమైన వాడు, నరు లందరకు రక్షణ నొసగ గలవాడు, మూడు అడుగుల విజృంభణతో బలిని రూపు మాపి భూదేవి నుద్ధరించిన వాడు అగు గదాధర కేశవుని నమస్కరింతును.

మిక్కిలి శుద్ధమైన భావములు గలవాడు, సకల సంపదలతో విలసిల్లు వాడు, లక్ష్మీ దేవికి ఆశ్రయ మిచ్చిన వాడు, దోషముల స్పర్శయు లేనివాడు, జ్ఞాన సంపన్నుడు, పాపములు పటా పంచలు చేసికొనిన రాజులకు కొలువ దగిన వాడు అగు గదా ధరునికి మ్రొక్కిన వాడు సుఖములతో చిర కాలము నిలిచి యుండును.

దేవతలు, దానవులు పూజించిన పాద పద్మములు కలవాడు, కేయూరములు, అంగదములు, శిరో భూషణములు తాల్చు వాడు, సముద్రమున యోగ నిద్రలో నుండువాడు, చక్రము చేత దాల్చువాడు నగు గదా ధరునికి మ్రొక్కిన వాడు సుఖముగా నుండును.

కృత యుగమున తెల్లని వాడై, త్రేతా యుగమున ఎఱ్ఱని వాడై, మూడవదగు ద్వాపరమున పచ్చని వన్నె కలవాడై, కలి యుగమున నీల మేఘము వన్నె కల వాడైన మహా ప్రభువును గదా ధరుణి మ్రొక్కు వాడు సుఖముగా నుండును.

ఆ విష్ణువు బీజమున పుట్టిన బ్రహ్మ లోకములను పుట్టించును. నారాయణ రూపమున జగములను పాలించును. అట్లే రుద్ర దేహముతో లయము కావించును. ఇట్లు మూడు రూపములు గల ఆ గదా ధరుడు జయము పొందు గాక.

సత్వము, రజస్సు, తమస్సు అని గుణములు మూడు. ఈ మూడింటికి మరియొక పుట్టుక స్థానము లేదు. ఆ గదాధర దేవు డొక్కడే ఈ మూడు తీరులలో నుండును. అట్టి ప్రభువు నా ధర్మ మోక్షములకు దగిన బుద్ధి సంపదను ప్రసాదించు గాక.

సంసార మనెడు నీరు గల సముద్రమున దుఃఖముల త్రాళ్ళతో, వియోగము లనెడు మిక్కిలి భయము గొల్పు మొసళ్ళ విజృంభణలతో కూడిన తరంగములలో మునకలు వేయుచున్న నన్ను గదా దరుడు నావ వలె ఉద్ధరించు గాక!

తనకు తానై మూడు రూపములు తాల్చి, తనలో తాను తన శక్తి చేత ఈ బ్రహ్మాండమును సృజించెను. అందు మహా తేజస్సు గల బ్రహ్మను గూడ సృష్టించెను. అట్టి భూ ధరుడగు దేవునకు సర్వము సమర్పణ చేసి కొందును. (జల + ఉత్థ + ఆసనమ్‌ = నీటి నుండి పుట్టిన పద్మము ఆసనముగా గలవాడు = బ్రహ్మ)

కేవలము దేవతలు మొదలగు వారిని కాపాడుటకై మత్స్యము మొదలగు పేరులను లోకము లందాతడు తాల్చెను. కాని ముఖ్య స్వరూపముతో ఎల్ల యెడల విరాజిల్లు ప్రభువాతడు. అట్టి గదా దరుడు నాకు సద్గతిని కూర్చు గాక! (వృషమనగా ధర్మము, కపి యనగా వరాహ మూర్తి, ‘కమ్’ అనగా నీరు – దాని నుండి భూమి నుద్ధరించిన వాడు – వృషాకపి యనగా ధర్మ రూపుడును, వరాహ రూపుడును అని యర్థము.)

శ్రీవరాహ దేవుడు:

శ్రీవరాహ దేవుడు:

బుద్ధిశాలి యగు రైభ్యు డిట్లు భక్తితో స్తుతింపగా పీతాంబరుడగు జనార్దనుడు వెంటనే యచట సాక్షాత్కరించెను.

శంఖము, చక్రము, గద అను వానిని చేతులతో తాల్చిన వాడు, గరుడ వాహనముపై నున్న వాడు, ఆకసమున నిలిచిన వాడు నగు పురుషోత్తముడు మేఘము వలె గంభీరము స్ఫుటము నగు వాక్కుతో నిట్లు పలికెను.

రైభ్యా! నీ భక్తి చేతను, స్తోత్రము చేతను తీర్థ స్నానము చేతను ప్రీతి పొందితిని. నీకు మిక్కిలి యిష్టమగు కోరిక యేమో తెలుపుము.

రైభ్యుడు:

రైభ్యుడు:

గదాధరా! దేవేశా! నీ దయ వలన నేను సనకుడు మొదలగు సిద్ధు లుండు తావున వసింతును. నాకందు గతి నొసగుము.

దేవుడు:

దేవుడు:

బ్రాహ్మణా! అట్లే యగు గాక! అని పలికి భగవంతుడు అదృశ్యు డాయెను. రైభ్యుడును దివ్య జ్ఞానము కలవాడై పరితుష్టు డైన చక్రపాణి యగు దేవునితో కూడి సనకాది సిద్ధ మహర్షులున్న చోటి కరిగెను.

ఇట్లు రైభ్యుడు నిరూపించిన గదాధర దేవుని స్తోత్రమును పటించు వాడు గయ కరిగి పిండ ప్రదానము చేసి మేలు పొందును.