భవిష్య మహా పురాణము - బ్రహ్మ పురాణము
108. సప్తమీ కల్పమున సర్వార్థావాప్తి సప్తమీ వర్ణనము
తా ॥ బ్రహ్మదేవుడిట్లు నుడివెను. “మాఘమాసకృష్ణ పక్షమునందు వచ్చు 'సర్వాప్తి సప్తమీ'ని గూర్చి వినుము. దీనియందు ఉపవాస వ్రతమును బూనినవాడు సర్వ వాంఛితములనుబడయును. కోరని సత్ఫలములను కూడపొందును. భానుదేవ తత్పరుడు పాఖండులు మొదలగు వారితో భాషింపరాదు. ఏకాగ్రచిత్తుడై ప్రణతుడై సూర్యభగవానుని పూజింపవలెను . మాఘమాసము మొదలుకొని యాజమాసములందు ప్రత్యేక ప్రతియొక) సంక్రమణము పారణమని చెప్పబడును. మొదటి పారణమున మార్తాండుడని, రెండవదానిలో “కః' అని, మూడవ దానిలో చిత్రభానుడని, నాల్గవ దానిలో విభావసుడని, ఐదవ సంక్రమణమున భగుడని, ఆఱవదానిలో హంస యనియు సూర్యభగవానుని, నామములు కీర్తింపబడునని యెఱుంగవలెను. ఆఱు మాసములు పూర్తిగను, స్నానమునకును, ప్రాశనమునకును పంచగవ్యము ప్రశస్తమైనదని చెప్పబడినది. అది పాపములను నశింపజేయు కూడా. సూర్యదేవునకు ప్రణామమాచరించి యథావిధిగ పూజించి శ్రద్ధాభక్తులతో బ్రాహ్మణునకు యథాశక్తి దక్షిణనీయవలెను. పారణాంతమున భక్తిపూర్వకముగ సూర్యదేవ ప్రీణనము చేయవలెను. సూర్యభగవానుని యందలి భక్తితో శాస్త్ర విధి ననుసరించి చేయవలెను. దినమంతయునుపవసించి రాత్రి భోజనము చేయవలెను. తైలము క్షారమునుపయోగింపరాదు. సప్తమీనాటి రాత్రి గాని పగలు గాని జాగరణ చేయవలెను. సూర్యభగవానునకు ప్రీతి కలిగించుటలో తత్పరత్వముగల ధర్మజ్ఞుడే ప్రతోపవాసము. నాచరించి వాంఛితార్థములనన్నింటిని పొందుటయేగాక సర్వపాపములనుండీ ముక్తుడగును. మనస్సునందు కోరిన కోరికలన్నియు నీడేరునుగావున సర్వార్దావాప్తి సప్తమీ యని యీతిధి లోకములందు విఖ్యాతినందినది. అభీష్టములను నెరవేర్చు నీ వ్రతము ధర్మతత్పరులచేత ప్రారంభింపబడినది. కామ్యములన్నింటిని పూర్తిచేయునదగుటచే దినదినమున వ్యాప్తి నొందుచున్నది. పూర్వము నక్షత్ర గణములకధిపతి యగుచుంద్రుడెట్లు పూజించేనో నీవును సూర్యదేవునటులే పూజింపుము.
శ్రీ భవిష్య మహాపురాణమునందలి బ్రహ్మపర్వమున సప్తమీ కల్పమునందు ‘సర్వార్థా వాప్తి సప్తమీ వర్ణనమను నూట యెనిమిదవ అధ్యాయము సమాప్తము.
Summary of chapter 108 of the Bhavishya Purāṇa is as follows:
The Sarvārthāvāpti-saptamī — "the saptamī that accomplishes all aims" — is described as the ultimate wish-fulfilling vrata of the entire Saptamī Kalpa. Unlike the Kāmadā-saptamī which addresses the one primary desire, this vrata is offered without any specific desire at all — the devotee surrenders all wishes and all their fruits to Sūrya, offering the worship as an unconditional gift of love and trust. And it is precisely this unconditional surrender, the chapter teaches, that causes Sūrya to grant all desires spontaneously, without the devotee having to name them. The paradox of complete non-attachment becoming the most reliable path to complete fulfilment is the theological jewel embedded in this chapter.
esc