Read Bhāgavata Mahā Purāṇa Seventh Skanda in Telugu
శ్రీమద్భాగవత మహాపురాణంలోని సప్తమ స్కంధము ‘ఊతి’ అనే వైదిక సిద్ధాంతాన్ని—అనగా జీవుల కర్మవాసనలు, సూక్ష్మ వాసనలు మరియు భగవానుని అహేతుక అనుగ్రహ తత్త్వాన్ని ఆవిష్కరించే పవిత్ర చారిత్రాత్మక గ్రంథ భాగము. స్వయం భగవానుడైన శ్రీకృష్ణుడు సమస్త జీవుల పట్ల సంపూర్ణ సమభావం (సమదర్శనం) కలిగి ఉన్నప్పటికీ, తన నిష్కామ భక్తులను రక్షించడానికి మరియు అధర్మాన్ని అణచివేయడానికి విశ్వ చరిత్రలో ఏ విధంగా దివ్యంగా జోక్యం చేసుకుంటాడో ఈ స్కంధము సత్యప్రమాణంగా నిరూపిస్తుంది.
ఈ పదిహేను అధ్యాయాలలో భగవానుని సమదర్శన తత్త్వము, వైకుంఠ ద్వారపాలకులైన జయవిజయుల మూడు జన్మల శాప వృత్తాంతము, హిరణ్యకశిపుని భయంకరమైన తపస్సు మరియు బ్రహ్మదేవుని నుండి పొందిన అపూర్వ వరములు, ఐదేళ్ళ భక్తాగ్రేసరుడు ప్రహ్లాద మహారాజు యొక్క అచంచలమైన భక్తి నిష్ఠ మరియు ఆయన ప్రబోధించిన నవవిధ భక్తి మార్గము, స్తంభం నుండి భగవాన్ నృసింహదేవుని దివ్య ఆవిర్భావము, ప్రహ్లాద స్తుతి, మరియు దేవర్షి నారదుడు యుధిష్ఠిర మహారాజుకు ఉపదేశించిన సనాతన ధర్మము మరియు వర్ణాశ్రమ ధర్మముల పూర్ణ చారిత్రాత్మక సత్యాలు మహోన్నతంగా వర్ణించబడ్డాయి.
The text declares: “Kṛshṇas tu bhagavān svayam” — Kṛshṇa is not a partial avatāra but Bhagavān himself. (source: Bhāgavata Mahā Purāṇa, 1st Skanda, Chapter 3)
This page is about the contents of and reading the Seventh Skanda of Bhāgavata Mahā Purāṇa in Telugu. For general information aout the Seventh Skanda of Bhāgavata Mahā Purāṇa, please visit The Seventh Skanda of Bhāgavata Mahā Purāṇa. For general information about the Bhāgavata Mahā Purāṇa, please visit Bhāgavata Mahā Purāṇa.
Read Śrīmad Bhāgavata Mahā Purāṇa Seventh Skanda Online
Read Śrīmad Bhāgavata Mahā Purāṇa Seventh Skanda in Telugu Online
అధ్యాయము 1 – సర్వసముడైన భగవానుడు
ఈ అధ్యాయంలో పరీక్షిత్తు మహారాజు శ్రీ శుకదేవ గోస్వామిని ఉద్దేశించి, భగవాన్ విష్ణువు దేవతలకు సహాయం చేస్తూ అసురులను సంహరించడం చూస్తుంటే ఆయనకు పక్షపాతం లేదా రాగద్వేషాలు ఉన్నట్లు కనిపిస్తోంది కదా అని దివ్యమైన ప్రశ్న అడిగాడు. శుకదేవ గోస్వామి సమాధానమిస్తూ భగవానుడు గుణాతీతుడని, త్రిగుణాల (సత్త్వ, రజస్, తమస్) ప్రభావం వల్ల కాలక్రమంలో దేవతల లేదా అసురుల ఆధిపత్యం మారుతుంటుందని, భగవానుడు కేవలం సృష్టి సమతుల్యత కోసం మరియు అందరినీ ఉద్ధరించడానికి మాత్రమే వర్తిస్తాడని వివరించాడు. భగవానుని పట్ల తీవ్రమైన శత్రుభావం కలిగిన శిశుపాలుడు కూడా రాజసూయ యజ్ఞంలో భగవాన్ శ్రీకృష్ణుని చేతిలో మరణించి ఆయన దివ్య దేహంలో ఐక్యమయ్యాడని తెలిపాడు. దేవర్షి నారదుడు యుధిష్ఠిరునికి చెప్పిన వైకుంఠ ద్వారపాలకులైన జయవిజయుల శాప వృత్తాంతం ఇక్కడ ప్రారంభమవుతుంది.
అధ్యాయము 2 – హిరణ్యకశిపుని ఆగ్రహము మరియు తత్త్వోపదేశము
తన సోదరుడైన హిరణ్యాక్షుడు భగవాన్ వరాహమూర్తి చేతిలో సంహరించబడ్డాడని తెలుసుకున్న హిరణ్యకశిపుడు తీవ్రమైన శోకంతో, కోపంతో రగిలిపోయాడు. భగవాన్ విష్ణువు యొక్క ఆధ్యాత్మిక బలాన్ని క్షీణింపజేయడానికి భూమండలంలోని బ్రాహ్మణులను, గోవులను, యజ్ఞాలను, ఆశ్రమాలను ధ్వంసం చేయమని తన అసుర సైన్యాలను ఆదేశించాడు. అనంతరం శోకంలో మునిగి ఉన్న తన తల్లి దితిని, వదిన రుషాభానును ఊరడించడానికి హిరణ్యకశిపుడు అత్యంత విజ్ఞానవంతమైన ఆత్మతత్త్వాన్ని ప్రబోధించాడు. దేహము అశాశ్వతమని, ఆత్మ నిత్యమైనదని, ప్రాపంచిక సంబంధాలన్నీ పూర్వకర్మల వల్ల లభించే తాత్కాలిక భ్రమలని ప్రాచీన చారిత్రాత్మక కథల ద్వారా వివరిస్తూ వారి దుఃఖాన్ని తొలగించాడు.
అధ్యాయము 3 – హిరణ్యకశిపుని తీవ్ర తపస్సు
సమస్త లోకాలను జయించి, అమరత్వాన్ని పొంది, బ్రహ్మాది లోకపాలుర పదవులను ఆక్రమించాలనే దుర్బోధతో హిరణ్యకశిపుడు మందరాచల పర్వతంపై అపూర్వమైన తీవ్ర తపస్సును ప్రారంభించాడు. కాళ్ళ వేళ్ళపై నిలబడి, చేతులు పైకెత్తి నూరు దివ్య సంవత్సరాలు నిశ్చలంగా ఉండగా, ఆయన శరీరంపై పుట్టలు, వెదురు పొదలు మొలిచాయి, చీమలు ఆయన చర్మాన్ని, మాంసాన్ని తినివేశాయి. ఆయన శిరస్సు నుండి వెలువడిన యోగాగ్ని సమస్త బ్రహ్మాండాన్ని దహించివేయగా, దేవతలు బ్రహ్మదేవుని ఆశ్రయించారు. బ్రహ్మదేవుడు తన హంసవాహనంపై వేంచేసి, తన కమండలు జలాన్ని ప్రోక్షించి హిరణ్యకశిపునికి దివ్య సువర్ణ దేహాన్ని ప్రసాదించి వరము కోరుకోమన్నాడు.
అధ్యాయము 4 – విశ్వాన్ని భయపెట్టిన హిరణ్యకశిపుడు
హిరణ్యకశిపుడు అత్యంత చతురతతో బ్రహ్మదేవుని సృష్టిలోని ఏ జీవి చేతిలోనూ, ఇంట్లో గానీ బయట గానీ, పగలు గానీ రాత్రి గానీ, నేలపై గానీ ఆకాశంలో గానీ నీటిలో గానీ, ఏ ఆయుధం చేత గానీ మరణం కలగకూడదని, మరియు సమస్త లోకాలకు ఏకచ్ఛత్రాధిపత్యం కావాలని వరాలు అడిగాడు. బ్రహ్మదేవుడు ఆ వరాలను ప్రసాదించగా, ఆ అజేయమైన అభయంతో హిరణ్యకశిపుడు మూడింటిని జయించి, దేవేంద్రుని సింహాసనాన్ని ఆక్రమించాడు. రాక్షస పాలనలో సజ్జనులు, దేవతలు తీవ్రమైన హింసకు గురై భగవాన్ విష్ణువును శరణువేడగా, హిరణ్యకశిపుడు తన స్వంత పుత్రుడైన ప్రహ్లాదునికి అపకారం చేసిన క్షణంలో ఆయన అంతం ఖాయమని భగవానుని అశరీరవాణి అభయమిచ్చింది.
అధ్యాయము 5 – భక్త ప్రహ్లాదుని జననము మరియు నవవిధ భక్తి ప్రబోధము
అసుర రాజభవనంలో జన్మించినప్పటికీ, హిరణ్యకశిపుని చిన్న కుమారుడైన ప్రహ్లాదుడు జన్మతః భగవాన్ శ్రీకృష్ణుని పట్ల పరమపావనమైన భక్తిని కలిగి ఉన్నాడు. ఐదేళ్ళ ప్రహ్లాదుడిని హిరణ్యకశిపుడు ప్రేమతో ఒడిలో కూర్చోబెట్టుకుని చదువుకున్న విషయాలలో ఉత్తమమైనది ఏదని అడుగగా, ప్రాపంచిక గృహకూపంలో పడి ఉన్న జీవుడు సమస్త సంబంధాలను విడిచిపెట్టి అడవులకు వెళ్ళి భగవాన్ వాసుదేవుని శరణుజొచ్చడమే శ్రేష్ఠమని ప్రహ్లాదుడు భయపడకుండా చెప్పాడు. ఆగ్రహించిన రాజు ఆయనను చండామర్కుల వద్దకు పంపి రాచరిక విద్యలు నేర్పించమన్నాడు. మరల రాజు సభకు వచ్చినప్పుడు ప్రహ్లాదుడు ప్రసిద్ధమైన నవవిధ భక్తి మార్గాన్ని (శ్రవణం, కీర్తనం, స్మరణం, పాదసేవనం, అర్చనం, వందనం, దాస్యం, సఖ్యం, ఆత్మనివేదనమ్) ప్రబోధించాడు. దీంతో తీవ్ర ఆగ్రహం చెందిన హిరణ్యకశిపుడు ప్రహ్లాదుడిని సంహరించడానికి విషప్రయోగం, ఏనుగులతో తొక్కించడం, కొండలపై నుండి తోసేయడం, అగ్నిలో కాల్చడం వంటివి చేయించగా, భగవానుని రక్షణ వల్ల ప్రహ్లాదునికి ఏమీ కాలేదు.
అధ్యాయము 6 – ప్రహ్లాదుడు తన రాక్షస సహచరులకు చేసిన ప్రబోధము
భౌతిక శిక్షలేవీ ప్రహ్లాదుడిని ఏమీ చేయలేకపోవడంతో, గురువులు ఆయనను తరగతి గదిలో బంధించి రాజకీయాలు నేర్పడానికి ప్రయత్నించారు. గురువులు బయటకు వెళ్ళినప్పుడల్లా ఐదేళ్ళ ప్రహ్లాదుడు తన తోటి రాక్షస బాలురను సమావేశపరిచి భాగవత ధర్మాన్ని ప్రబోధించేవాడు. మానవ జన్మ అత్యంత అరుదైనది, అశాశ్వతమైనదని, కాబట్టి బాల్యం నుండే (కౌమార ఆచరేత్ ప్రాజ్ఞో) భగవాన్ శ్రీకృష్ణుని భక్తిని ఆచరించాలని బోధించాడు. ప్రాపంచిక సుఖాలు పూర్వకర్మల వల్ల ఎలాగూ లభిస్తాయని, దానికోసం వ్యర్థంగా కాలం వృథా చేయకుండా ముకుందుని చరణారవిందాలను ఆశ్రయించడమే జీవిత పరమావధి అని ప్రహ్లాదుడు చెప్పిన దివ్య వచనాలు విన్న రాక్షస బాలురందరూ పరమ భక్తులుగా మారిపోయారు.
అధ్యాయము 7 – తల్లి గర్భంలో ప్రహ్లాదుడు పొందిన దివ్యజ్ఞానము
తనతోటి బాలురు అంతటి దివ్యజ్ఞానం రాక్షస కులంలో పుట్టిన ప్రహ్లాదునికి ఎలా లభించిందని అడుగగా, ప్రహ్లాదుడు తన పూర్వ వృత్తాంతాన్ని వెల్లడించాడు. హిరణ్యకశిపుడు మందరాచలంపై తపస్సు చేస్తుండగా, దేవేంద్రుడు అసుర రాజ్యంపై దాడి చేసి ప్రహ్లాదుని గర్భంతో ఉన్న తల్లి కయాధూను బంధించి తీసుకుపోసాగాడు. దేవర్షి నారదుడు ఇంద్రుడిని వారించి, కయాధూను రక్షించి తన ఆశ్రమానికి తీసుకువెళ్ళాడు. ఆశ్రమంలో నారద మహర్షి ఆత్మజ్ఞానము, భగవత్తత్త్వము మరియు భాగవత ధర్మాన్ని ఉపదేశిస్తుండగా, కయాధూ గర్భంలో ఉన్న ప్రహ్లాదుడు ఆ దివ్య జ్ఞానాన్ని సంపూర్ణంగా గ్రహించి, జన్మించిన తర్వాత కూడా ఆ స్మృతిని నిలుపుకున్నాడని వెల్లడించాడు.
అధ్యాయము 8 – భగవాన్ నృసింహదేవుని ఆవిర్భావము మరియు హిరణ్యకశిపుని సంహారము
ప్రహ్లాదుని భక్తిని తుంచలేక భయంకరమైన ఆగ్రహంతో రగిలిపోయిన హిరణ్యకశిపుడు రాజసభలో ప్రహ్లాదుడిని బెదిరిస్తూ, నీ భగవంతుడు ఎక్కడున్నాడని, ఈ సభాస్తంభంలో ఉన్నాడా అని ప్రశ్నించి తన ముష్టిఘాతంతో స్తంభాన్ని కొట్టాడు. తక్షణమే బ్రహ్మాండం బద్దలయ్యేలా భయంకరమైన సింహగర్జన వినబడింది. ఆ స్తంభం నుండి దివ్య మానవ దేహము మరియు భయంకర సింహ మస్తకము కల భగవాన్ నృసింహదేవుడు ఆవిర్భవించాడు. భగవాన్ నృసింహదేవుడు అసుర సైన్యాలను తుత్తునియలు చేసి, హిరణ్యకశిపుడిని పట్టుకుని సభామండప గడపపై (ద్వారము) కూర్చోబెట్టుకుని, సంధ్యాసమయంలో, తన ఒడిలో ఉంచుకుని, తన పదునైన గోళ్ళతో రొమ్ము చీల్చి సంహరించాడు. ఈ విధంగా బ్రహ్మదేవుడు ఇచ్చిన వరంలోని ప్రతి నియమాన్ని పాటిస్తూ భగవానుడు లోకకంటకుడిని అంతమొందించాడు.
అధ్యాయము 9 – ప్రహ్లాద స్తుతి
హిరణ్యకశిపుని సంహరించిన తర్వాత కూడా భగవాన్ నృసింహదేవుడు రౌద్రరూపంతో ప్రకాశిస్తుండగా, బ్రహ్మదేవుడు, మహాదేవ శివుడు, దేవేంద్రుడు, మరియు లక్ష్మీదేవి కూడా ఆయనను సమీపించడానికి భయపడ్డారు. బ్రహ్మదేవుని ప్రార్థన మేరకు చిన్నారి ప్రహ్లాదుడు పరమ వినయంతో, శరణాగతితో భగవానుని పాదాలపై సాష్టాంగ ప్రణామం చేశాడు. ప్రహ్లాదుని పవిత్ర భక్తికి కరిగిపోయిన భగవాన్ నృసింహదేవుడు తన దివ్య హస్తాన్ని ప్రహ్లాదుని శిరస్సుపై ఉంచి ఆయన భయాన్ని తొలగించాడు. ప్రహ్లాదుడు అద్భుతమైన ప్రహ్లాద స్తుతిని అర్పిస్తూ, భౌతిక సంపదలను కానీ మోక్షాన్ని కానీ కోరక, కేవలం భగవద్భక్తిని మరియు సంసార దుఃఖంలో ఉన్న సమస్త జీవుల ఉద్ధరణను మాత్రమే వరంగా వేడుకున్నాడు.
అధ్యాయము 10 – ప్రహ్లాదుని పట్టాభిషేకము
ప్రహ్లాదుని నిష్కామ భక్తికి సంతోషించిన భగవాన్ నృసింహదేవుడు ఆయనను ఏవైనా వరాలు కోరుకోమన్నాడు. ప్రహ్లాదుడు వినయంగా తిరస్కరిస్తూ, భగవంతుని వద్ద వరాల కోసం వ్యాపారం చేసేవాడు భక్తుడు కాడని, సేవకుడు మాత్రమేనని తెలుపుతూ, తన హృదయములో ఎలాంటి కామ్య కోరికలు ఉద్భవించకుండా ఉండేలా అనుగ్రహించమని మరియు తన తండ్రి చేసిన పాపాలను క్షమించమని ప్రార్థించాడు. భగవాన్ నృసింహదేవుడు ప్రహ్లాదుని ఇరవై ఒక్క తరాల పితృదేవతలు పవిత్రులయ్యారని ప్రకటించి, ఆయనకు రాజ్య పట్టాభిషేకం చేసి ధర్మబద్ధంగా పాలించమని ఆదేశించి అంతర్ధానమయ్యాడు.
అధ్యాయము 11 – వర్ణాశ్రమ ధర్మముల వర్ణన
ప్రహ్లాద చరిత్ర ముగిసిన అనంతరం యుధిష్ఠిర మహారాజు దేవర్షి నారదుడిని మానవాళి శ్రేయస్సు కొరకు సనాతన ధర్మము మరియు వర్ణాశ్రమ ధర్మములను వివరించమని కోరాడు. దేవర్షి నారదుడు సత్యము, దయ, శుచి, తపస్సు, క్షమ, శమము, దమము మొదలైన ముప్పై ప్రధాన మానవ ధర్మాలను వివరించాడు. అనంతరం నాలుగు వర్ణములైన బ్రాహ్మణ, క్షత్రియ, వైశ్య, శూద్రుల లక్షణాలను, బాధ్యతలను వివరిస్తూ, ఒక వ్యక్తి యొక్క వర్ణము కేవలం జన్మచేత కాక, ఆయనలోని గుణములు మరియు ప్రవర్తన చేత మాత్రమే నిర్ణయించబడుతుందని పరమ సత్యాన్ని స్పష్టం చేశాడు.
అధ్యాయము 12 – బ్రహ్మచర్య మరియు సన్యాస ఆశ్రమ ధర్మములు
దేవర్షి నారదుడు నాలుగు ఆశ్రమములలో మొదటగా బ్రహ్మచర్య ఆశ్రమ నియమాలను వివరంగా తెలిపాడు. గురుకులంలో నివసించే శిష్యుడు పాటించవలసిన శమదమాలు, గురుసేవ, ఇంద్రియ నిగ్రహము, మరియు వేదాధ్యయన నియమాలను వివరించాడు. అలాగే నైష్ఠిక బ్రహ్మచర్యాన్ని పాటించేవారి మహిమను వర్ణించాడు. అనంతరం వానప్రస్థ మరియు సన్యాస ఆశ్రమ ధర్మాలను వివరిస్తూ, సన్యాసి సమస్త ఐహిక బంధాలను త్యజించి, ఆత్మజ్ఞానంతో, నిరంతరం భగవాన్ శ్రీకృష్ణుని ధ్యానిస్తూ లోక సంచారం చేయాలని బోధించాడు.
అధ్యాయము 13 – అజగర వ్రతధారియైన ముని వృత్తాంతము
సన్యాస ఆశ్రమ ధర్మాన్ని మరింత స్పష్టంగా వివరించడానికి, నారద మహర్షి పూర్వకాలంలో ప్రహ్లాద మహారాజుకు మరియు సహ్యాద్రి పర్వతాలలో అజగర వ్రతాన్ని (కొండచిలువ వృత్తిని) ఆచరిస్తున్న ఒక అవధూత పరమహంస మునికి నడుమ జరిగిన చారిత్రాత్మక సంవాదాన్ని తెలిపాడు. ఆ ముని తాను సమస్త భౌతిక ప్రయత్నాలను త్యజించి, కొండచిలువ వలె ఒకే చోట ప్రశాంతంగా ఉంటూ, దైవేచ్ఛచే లభించిన దానితో తృప్తిపడుతూ, మట్టిని మరియు సువర్ణాన్ని సమభావంతో చూస్తూ, ఆత్మానందంలో ఎలా తేలియాడుతున్నాడో వివరించాడు.
అధ్యాయము 14 – గృహస్థాశ్రమ దివ్య నియమములు
నారద మహర్షి యుధిష్ఠిరునికి పరమపావనమైన గృహస్థాశ్రమ ధర్మాలను ఉపదేశించాడు. గృహస్థుడు తన ఇల్లు, ధనము, కుటుంబము సమస్తం భగవానుని ఆస్తిగా భావించాలని ప్రబోధించాడు. అతిథులను, సాధువులను, పశుపక్షాదులను, దీనులను ఆదరిస్తూ, పంచమహాయజ్ఞాలను నిర్వర్తిస్తూ, సమస్త కర్మఫలాలను భగవాన్ శ్రీకృష్ణునికి అర్పించడం ద్వారా గృహస్థుడైనవాడు ఇంట్లోనే ఉంటూ సంసార బంధాల నుండి సులువుగా ముక్తిని పొందవచ్చని మార్గదర్శనం చేశాడు.
అధ్యాయము 15 – మోక్షధర్మ స్వరూపము
సప్తమ స్కంధము ముగింపు అధ్యాయంలో, దేవర్షి నారదుడు కామక్రోధాది అరిషడ్వర్గాలను జయించే దివ్య ఉపాయాలను, ధర్మాభాసలను (కపట ధర్మాలు) విడిచిపెట్టే మార్గాన్ని వివరించాడు. జ్ఞానము, వైరాగ్యము మరియు భగవద్భక్తి ద్వారా మాత్రమే ఆత్మసాక్షాత్కారం సాధ్యమవుతుందని తెలిపాడు. అనంతరం యుధిష్ఠిరుని మరియు పాండవుల మహాభాగ్యాన్ని కీర్తిస్తూ, స్వయం భగవానుడైన శ్రీకృష్ణుడు వారితో కలసి హస్తినాపురంలో నివసిస్తూ, వారి మిత్రునిగా, మార్గదర్శకునిగా, రక్షకునిగా ప్రకాశిస్తున్నాడని గర్వంగా చాటుతూ సప్తమ స్కంధాన్ని ముగించాడు.